Voor het eerst in zeer lange tijd heeft onze vlucht geen vertraging en zetten we, na lang aftellen, de wielen stipt op tijd aan de grond op Siciliaanse bodem waar we tot onze verbazing ondanks de 36°C verfrist worden door enkele dikke regendruppels. Na een korte zoektocht naar het autoverhuurbedrijf en al het papierwerk gaat de rit van Catania Airport naar Calatafimi waar Piedro ons om 22u15 goedgeluimd verwelkomd.
Na een deugddoende nachtrust slaag ik erin om mijn badhanddoek in de openstaande wc-pot te laten vallen (geen idee hoe zo'n dingen altijd gebeuren) warana we na een stevig ontbijt vertrekken richting het Zingaro-natuurreservaat dat onverwacht gesloten blijkt omwille van een zware brand. De intense brandgeur die er hangt en de zwartgeblakerde heuvelruggen getuigen van het vuur en we besluiten de geplande wandeling in te ruilen voor een bezoek dat sowieso al op het programma stond: het Parco Archeologico di Selinunte. Het wordt een drie uur durende tocht (met een pendeltreintje waar we gezien de hitte dankbaar gebruik van maken) langs de majestueuze tempels, het mooi ingerichte kleine museum en de reusachtige en kolossale restanten waarbij wij in het niets lijken te verdwijnen.
Daarna brengen we nog een bezoekje aan de prachtige Dorische tempel van Segesta en de restanten van een eeuwenoud amfitheater van waarop je een immens uitzicht hebt op de heuvelachtige omgeving met een wirwar van groen- en aardetinten.
Ondertussen ga ik in de terugweg naarstig op zoek naar mijn zonnebril waarbij een bedenkelijke blik van mijn reisgenootje en de subtiele bijbehorende glimlach vooral wil zeggen: vermoedelijk last van de warmte want hij staat gewoon op je neus hoor.
De eerste avond sluiten we alvast af met de zoektocht naar een restaurantje in de buurt van onze verblijfplaats. Ik google er op los en met het plannetje van Piedro als 'papieren hulp' gaan we op weg en komen we terecht op een drie kilometer lang en vooral zeer hobbelig grindpad met rondom een prachtige wijngaard en verder ook een slaperige hond en een loslopend paard ... allemaal om te eindigen bij een gesloten en verlaten restaurantje.
De pizza wacht dus na weer drie kilometer terug over de hobbelige grindweg in een open en levendig restaurant aan de rand van een degelijke asfaltweg.
De ochtend begint met de zoektocht naar de schattige rosse kat die erin geslaagd is om vlak voor vertrek een plekje te bemachtigen in onze huurauto. Waar ze eerst nog genoegen neemt met een parmantig rondkijken op de bestuurderszetel heeft ze klaarblijkelijk zin om even later verstoppertje te gaan spelen in de auto. Het duurt even voor we een staart tevoorschijn zien komen tussen de achterbank en de zetels vooraan maar eens mijn reisgenootje de deugniet te pakken heeft, kunnen we vertrekken naar onze eerste stop van de dag ... 'Monreale'.
Na wat rijkunsten door smalle straatjes wandelen we het gezellige stadje binnen en nadat mijn reisgenootje een papieren outfit krijgt aangemeten om binnen te mogen, blijkt deze dag er eentje met een gouden randje eromheen gezien elke centimeter van het interieur van de kathedraal bedekt is met gouden en kleurige mozaiëken. Het aantal motieven en afbeeldingen op de muren zijn overweldigend en na een bezoek aan de weelderige barokke kapel en het museum binnen in de kathedraal is het de beurt aan de kloostergang die prachtig omzoomd is met tweelingzuilen met allerlei patronen, kleuren en figuren die door de stand van de zon rond het middaguur een prachtige schaduw werpen in de gangen wat zorgt voor een waar 'fotofestijn'.
Nadien wagen we ons tot net buiten de stadsmuren van Palermo waar mijn reisgenootje ons door een wirwar van straten en verkeer naar een parkeerplaats manoeuvreert waar een Siciliaan ons wat parkeergeld aanrekent op een, volgens ons, gratis publieke parking ... al wordt het dankzij de onderhandelingstechnieken van mjn reisgenootje maar vijf euro parkeergeld en geen tien. Na dit rondje zaken doen zijn we klaar voor een bezoek aan het Palazzo dei Normanni (zetel van het Siciliaanse Regionale Parlement) waar Marilyn Monroe ons prachtig lachend verwelkomd aan het begin van een tijdelijke tentoonstelling en waar het volgende gouden randje van de dag ons wacht. Want ook de Palatijnse Kapel in dit gebouw is wederom van boven tot onder bezaaid met prachtige gouden mozaiëken gecombineerd met mooie Arabische motieven. Na een bezoek aan een reeks paleisvertrekken begeven we ons in de hitte terug naar ons parkeerplaats en brengt de rit terug naar Calatafimi ons langs de kust waar de wind zorgt voor woelig water en buitelende golven.
Tijd voor afkoeling en tijd om ons klaar te maken voor onze verhuis naar Enna.
De rit naar Enna verloopt niet helemaal volgens plan wegens een file onderweg omwille van twee auto's die frontaal gebotst zijn op de autosnelweg ... en het is een wonder dat we dit maar één keer hebben gezien gelet op de rijstijl van de Sicilianen.
Een half uurtje later zien we voor ons de rookwolken opstijgen terwijl achter ons de brandweerauto's naderen met loeiende sirenes om een zwartgeblakerde heuvelrug die terug begint te smeulen en opnieuw kleine brandhaarden vertoont te blussen.
Wanneer we bijna op onze bestemming in Enna zijn, genietend van het landschap met velden en olijfgaarden, stuurt de gps ons een weggetje in dat eigenlijk gewoon een karrenspoor in een wei is. Mijn reisgenootje merkt terecht op dat het niet de eerste keer is dat we via zo'n weggetje een Airbnb moeten bereiken en dus rijden we gezwind verder door de wei om anderhalve kilometer verderop te stranden te midden van een veld waar de weg dood loopt.
Terugdraaien is de boodschap en tsjokkend door de wei bereiken we terug de asfaltweg die ons met enig gokwerk niet veel later bij onze gezellige Tiny House brengt.
Nadat we onze bagage een plek hebben gegeven gaan we alweer op pad en bezoeken we het Villa Romana Casale dat waanzinnig mooi bewaard gebleven mozaiëken herbergt en volgens een absolute must-see is bij een bezoek aan Sicilië.
Met een hongerige maag keren we nadien terug op zoek naar een restaurantje in de buurt van onze Tiny House maar omdat we in een klein dorpje logeren is dat eigenlijk onvindbaar en eindigen we bij de supermarkt en zitten we 's avonds met uitzicht op de velden aan een bord met avocado, gedroogde ham, tomaatjes, mozarella, brood en uiteraard een glaasje (of glaasjes) rode wijn.
De avond valt onder de blik van een rustgevend landschap, krekelgeluiden en zeer beetgrage muggen.
Op woensdag doen we het (voor ons doen) een beetje rustiger aan. Na een bijzonder uitgebreid ontbijt (wat volgens ons een buffet leek, bleek gewoon ons ontbijt voor twee personen te zijn), rijden we door het heuvellandschap naar Caltagirone dat overduidelijk nog niet ontdekt is door toeristen en bekend staat omwille van keramiek.
We slenteren door de straatjes die bezaaid zijn met keramiekwinkeltjes, lopen even binnen in de eenvoudige kathedraal en genieten van de rust van de publieke tuin waarin ook een kleurrijk prieel te vinden is, gemaakt met vele keramiektegeltjes.
Natuurlijk mag ook de trap, gemaakt met keramiektegeltjes, niet ontbreken. Die beklimmen we na onze wandeling door te stad waarna we beslist een typisch Siciliaans gebakje en een plons in het zwembad hebben verdiend zodat we morgen uitgerust zijn voor de Valle dei Templi.
Op iets meer dan een uurtje rijden van onze Tiny House ligt de Valle dei Templi en opkijkend naar de heuveltop waarop de prachtige Junotempel staat, snappen we waarom we voor een klein prijsje het aanbod van de shuttlebus naar boven niet kunnen afslaan. Na een korte rit bergopwaarts worden we afgezet aan een van de ingangen en kunnen we in 32°C de volledige site bergaf wandelend bezoeken.
De tempels zijn prachtig en tonen een grootsheid van lang vervlogen tijden afgewisseld met graftombes en talrijke cactussen en olijfbomen.
Wanneer we aankomen bij de kolossale restanten van de Tempel van Zeus ruiken zowel mijn reisgenootje als ik ineens een brandgeur en even later horen we tot onze verbazing ook knisperende geluiden om enkele seconden later te merken dat er niet ver van de site een brandhaard is ontstaan. Hoewel het vuur overduidelijk nog enkele kilometers verdop ligt en de brand snel geblust zal zijn, merken we dat we aan het einde van het bezoek toch net dat tikkeltje sneller op zoek gaan naar onze huurauto dan we normaal gesproken zouden doen.
Nadien zetten we koers richting de Scala dei Turchi ... de krijtrotsen die in mooi contrast staan ten opzichte van het helderblauwe zeewater en de blauwe en wolkenloze hemel. Op de rotsen lopen kunnen we niet want vlak voor onze neus wordt het poortje gesloten vermoedelijk wegens te veel wind.
Na een strandwandeling zetten we ons neer in een visrestaurantje vlakbij de zee waar mijn reisgenootje geniet van een 'pasta vongolé' en ik van zes gamba's waarvan de prijs los door het spreekwoordelijke dak schiet. Ik denk nog even na over het aanbod om de afwas te doen in ruil voor de gamba's maar omdat ze zo ontzettend lekker zijn, is de rekening toch gauw vereffend.
Op vrijdag verhuizen we voor een laatste keer en na aankomst in Mascalucia rijden we om 15u nog richting Catania waar mijn reisgenootje ons door het waanzinnige verkeer loodst om vervolgens te parkeren op een volledig lege parking vlakbij het centrum waar we onze auto achterlaten om te worden rondgegidst door het Monasterio dei Benedittini de San Nicolo l'Arena. In dit op één na grootste klooster van Europa (en op dit moment een universiteit) leidt de enthousiaste engelstalige gids ons rond langs aula's, een monumentale trap, prachtige binnenplaatsen, de vroegere keuken, de bibliotheek en de kelders waar gestold lava te zien is die ooit van de Etna tot aan het klooster stroomde.
Dit voormalige klooster is in geen enkele van de reisgidsen van Sicilië terug te vinden wat voor ons onbegrijpelijk is en wij raden dan ook aan bij een bezoek aan Sicilië een rondleiding in dit gebouw absoluut niet over te slaan.
De volgende ochtend rijden we naar het honinggele stadje Noto waar we vanop een afstand de kathedraal zien oprijzen op de heuvel en na het volgen van de stroom mensen vanaf de parkeerplaats komen we niet veel later aan op het centrale plein met aan de ene kant de prachtige kathedraal en aan de andere kant het stadhuis. De entreeprijs voor de kathedraal is naar Siciliaanse normen heel laag en in het stadhuis bieden ze eveneens voor een zacht prijsje een combiticket aan waardoor we het stadhuis met weelderige spiegelzaal kunnen bezoeken, het Palazzo Nicolaci di Villadorata zowel van buiten (bezienswaardige gevel) als vanbinnen kunnen bewonderen en een blik kunnen werpen op het interieur van het Teatro Comunale Tina di Lorenzo.
Terwijl in Noto 's middags alles stilaan in middagpauze gaat rijden we, na een welverdiend ijsje en arrancini, nog een kwartiertje verder naar het Riserva Naturale di Vendicari zodat we nog een stukje natuur kunnen meepikken langs de kust en bij hoge temperaturen kunnen genieten van een (weliswaar) warme bries.
Waar wij denken dat het een minder gekend reservaat is, blijkt de weg ernaartoe langs beide kanten boordevol auto's te staan van alle mensen die een dagje naar het strand gaan en na rechtsomkeer te hebben gemaakt besluiten we, net als enkele andere mensen, te parkeren in de wei.
De tocht in het reservaat begint over vlonders tussen het groen en gaat dan door duinen langs een rotsachtige kust met mooie uitzichten en langs lagunes die een vogelbroedgebied zijn. Na een tocht van ongeveer 8 kilometer in 34°C door de ongerepte natuur leggen we alvast onze trui klaar voor morgen gezien de temperatuur op 2900 meter hoogte beslist een ferme duik zal nemen.
De weergoden zijn ons op zondag gelukkig goedgezind want er is geen wolkje aan de lucht en het is zo goed als windstil ... wat betekent dat onze excursie waar we echt naar hebben uitgekeken ook gewoon kan doorgaan. We zijn nog iets vroeger dan anders uit de veren en slingeren ons een weg naar boven richting het Refugio Sapienza waar we denken gewoon ons ticketje voor de Etna te kunnen valideren maar dat is buiten de Sicilianen gerekend.
Ik word verwacht in een kantoortje waar ik een formulier moet ondertekenen waarna de streng uitziende en streng sprekende dame ons de juiste richting uitstuurt. Niet veel later zitten we in de kabelbaan die ons langs de flanken van de Etna tot aan de bussen brengt waarna we verder rijden naar een hoogte van 2900 meter. De vergezichten vanuit de kabelbaan zijn memorabel met zicht op de omliggende kraters en het lavalandschap met felgroene planten op de vruchtbare grond.
Nadien maken we op een hoogte van 2900 meter een wandeling via een licht stijgend pad naar een van de kraterranden op een ondergrond bezaaid met miljoenen zwarte keitjes en zien we de hoogste toppen van de Etna dankzij de wolkenloze hemel zich majestueus opwerpen voor ons. Eentje is er bedekt met sneeuw en eentje laat er af en toe zichtbare dampen omhoog kringelen.
Tijdens de wandeling houden we onderweg ook halt bij een stukje vlak landschap waar in ineens iedereen zijn handen in een hoopje stenen zie duwen ... volgens ons betekent dat vooral dat er iets te beleven valt en uiteraard hangen we niet veel later zelf met onze handen in een opening om te ontdekken dat we de warme van de lava kunnen voelen terwijl de wind ons om de oren giert en we de fleece jas nog een beetje dichter ritsen.
Zo laag de temperaturen op 2900 meter hoogte ... zo hoog zijn de temperaturen in Taormina waar we met veel geluk een parkeerplekje vinden (er rijdt net iemand weg) en de bakjes van de kabellift naar boven het effect van een airfryer lijken te hebben. Half gaargestoomd van het korte ritje naar boven krijgen we aan de ticketbalie van het antieke theater te horen dat de inkom om zondag gratis is en dus bezoeken we kostenloos het theater bovenop de heuvel in Taormina met de Etna op de achtergrond.
Op onze laatste dag in Sicilië staat nog een bezoek aan het Parco Archeologico della Neapolis op het programma dat ietwat tegenvalt na de grandeur van het Parco Archeologico di Selinunte en de Valle dei Templi. Het heeft vermoedelijk ook te maken met het feit dat het prachtige theater helemaal werd omgebouwd voor het geplande festival.
Om er echt alles uit te halen wat erin zit, willen we nadien nog een bezoekje brengen aan de Necropoli di Pantalica en na een kilometers lange rit langs haarspeldbochten blijkt dat de gps telkens iets anders aangeeft en we vinden de ingang niet zo meteen. Na ons even aan de kant te hebben gezet, blijkt dat we nog twintig minuten verder moeten rijden en daar komen we aan bij een uitkijkpunt met nog steeds geen idee waar de ingang van de site ligt en geen wegwijzers die ons de juiste richting kunnen tonen. Koppig als we zijn geven we niet op en uiteindelijk vinden we een doodlopende weg waarvan sprake in onze reisgids en daar blijkt de ingang van de site te zijn. Na ons te hebben geregistreerd bij de parkwachter en met nog net voldoende water in de rugzak begeven we ons een stuk over het rotsachtige pad tot we de eeuwenoude rotsgraven kunnen zien als afsluiter van onze ontdekkingstocht door Sicilië.
...Sicilië...
...smeltkroes van invloeden...
...gouden mozaiëken en eeuwenoude tempels...
...kleurrijke oleanders en droge velden...
...glooiende heuvels en majestueuze vulkaan...
...kleurrijke keramieken en aardetinten...
...granita, gelato en vooral arrancinis...
...eiland van warme bries en eeuwenoude geschiedenis...