Dit is één van de bekendste Ottomaanse monumenten van de Balkan gelegen aan de bron van de rivier de Buna een de voet van een ongeveer 240 meter hoge kalkstenen rotswand. Het zou de begraafplaats zijn van Sari Saltuk, een beroemde mysticus uit de Ottomaanse geschiedenis, die leefde aan het einde van de 13de eeuw.
Het is nu nog steeds de plaats waar Derwisjen drie avonden per week 'Zikr' beoefenen (het herinneren en herhalen van God's namen).
Hoewel de Tekke voor de komst van de Ottomanen (voor 1454) al een plek was van groot cultureel en religieus belang wordt de Tekke pas voor het eerst schriftelijk vermeld in reisverslagen van de Ottomaanse reiziger Evliya Celebi in 1664.
De Tekke van Blagaj was een vaste verblijfplaats voor een aantal Derwisjen. Dit was uniek in Bosnië en Herzegovina gezien Derwisjen normaal gesproken niet permanent in een Tekke wonen. De Tekke van Blagaj vormt hierop een uitzondering omdat ze toebehoorde aan de Bektashi-Orde die het leven in gemeenschap stimuleerden.
Het complex bestaat uit de volgende kamers: een mausoleum, een lezing- en onderwijsruimte (Mejdanzaal), de koffiekamer en eetzaal (Imaret), het gastenverblijf (Ribat), de badruimte (Hamam), de afzonderings- en medidatieruimte (Cila), de ruimte voor religieuze zang en Zikr (Semahan), de koepelmoskee, de wasruimte en toiletten, de keuken (Mutvakan) en de zomerkamer aan het water (Bozadzinica).
Door de eeuwen heen werd het wooncomplex naast de Tekke meerdere malen herbouwd en opnieuw ingericht. Daarnaast werd het complex meerdere keren beschadigd door vallende rotsblokken veroorzaakt door bomen die uit de scheuren van de rotswand groeien en steenlawines veroorzaken. Na iedere beschadiging werd de Tekke opnieuw opgebouwd in de eerste helft van de 17de eeuw, in 1716, in 1871, in 1949, in 1951, in 1972 en in 2011.
De Tekke bleef actief tot 1925 toen de laatste sjeik, Sedjo Sehovic, overleed. Na de tweede wereldoorlog werden de activiteiten van de Derwisjen in de Tekke in Bosnië en Herzegovina officieel verboden en stond het complex tot begin jaren 1970 onder beheer van het Nationaal Museum van Bosnië en Herzegovina.
Vanaf 1974 werd het complex beheert door de Islamitische Gemeenschap die zonder voorafgaande toestemming van de overheid begon met het gebruik en de bescherming van het gebouw tegen verder verval. De Tekke kreeg haar vroegere betekenis terug door bedevaarttradities en vieringen nieuw leven in te blazen.
Tijdens de restauratie in 1952 werden vrijwel alle resten van het voormalige complex (behalve die van de Tekke zelf) opgegraven. Na de reconstructie van de oude brug in Mostar richtte men zich op de Tekke. De Islamitsche Gemeenschap van Mostar deed conceptuele voorstellen en reikte oplossingen aan voor de reconstructie van de faciliteiten rondom de huidige Tekke.
Van 2008 tot 2011 werd archeologisch onderzoek uitgevoerd en werden de verwoeste gebouwen van het complex in 2012 opnieuw gebouwd. Het hoofdgebouw van drie verdiepingen doet nu dienst als ingang naar de hoofdbinnenplaats van de Tekke en verbindt de kamers met de gastenkamers.
De Tekke heeft ook een prachtige buitenomgeving die uitgaat van de overtuiging van de Derwisjorde dat de natuurlijke omgeving deel uitmaakt van de aanbidding van God en van de Tekke zelf. Volgens de traditie is de Tekke opgebouwd rond de zeven essentiële elementen: het gebouw, de trap, het water, de rots, een rivierbron, het graf en een grot. Deze zeven elementen zijn met elkaar verbonden in harmonie tussen natuur, architectuur en geloof.
(Op de fotopagina kunt u nog andere foto's bekijken van Bosnië en Herzegovina)