Dit klooster, waarin nu de Universiteit van Catania is gevestigd, is een prachtig voorbeeld van laat Siciliaanse barok en werd in 1558 gesticht door de monniken van Cassinesi en is gelegen aan de Piazza Danta Aleghieri.
Gezien de oppervlakte van ongeveer 210 bij 130 meter is dit het op een na grootste Benedictijnenklooster van Europa na het klooster van Mafra in Portugal.
Na de stichting in 1558 werd het klooster door monniken bewoond ook al was de bouw van het klooster in 1578 nog steeds niet voltooid.
Tijdens de 17de eeuw nam de rijkdom van het klooster toe wat te zien was aan het luxueuze meubilair, de kloostergang met wit marmeren zuilen in Carrara-marmer, een zuilengalerij met fontein, de keuken, de refter, de bibliotheek en de kapittelzaal.
In 1669 echter volgende een verwoestende uitbarsting van de Etna waarbij de lavastroom Catania bereikte evenals de muren van het klooster dat de uitbarsting doorstond en in tegenstelling tot de bijbehorende kerk niet geheel werd verwoest.
Gezien de lavastroom een hoogte van twaalf meter bereikte verandere het landschap rondom het klooster compleet en pas 18 jaar na de uitbarsting begon men met de heropbouw van de aangrenzende kerk in 1687.
In 1693 werd Sicilië getroffen door een van de meest verwoestende natuurrampen en werd de stad verwoest door een aardbeving die mogelijks een kracht van 7,7 haalde op de Schaal van Richter. Van het klooster bleef dit keer enkel de kelder en de eerste verdieping over alsook veertien zuilen in de kruisgang.
Vanaf 1702, ongeveer negen jaar na de aardbeving, begon men met de wederopbouw van het klooster en werd de lavalaag gebruikt om tuinen te ontwerpen en de kerk San Nicolo l'Arena werd aangebouwd aan het nieuwe kloostercomplex.
Tot in de 18de eeuw werden de stenen beeldhouwwerken van de hoofdgevel voltooid, werd de marmeren kloostergang terug opgebouwd, de fontein terug opgericht net als de bibliotheek, de keuken en de refter en dit onder leiding van verschillende Siciliaanse architecten.
Rond 1769 was het grootste deel van het klooster en de kerk voltooid en legden de monniken zich de volgende decennia toe op het aanbrengen van decoraties, het aanbrengen van marmer en het samenstellen van de bibliotheek. Rond 1840 werden de kloostergangen voltooid.
In 1866 werd het klooster in beslag genomen door de staat en in 1867 werd het gehele complex overgedragen aan stedelijke instellingen waardoor het voor verschillende doeleinden werd gebruikt: als school, als museum, als kazerne, als stedelijke bibliotheek, als laboratorium,...
Na de beschadigingen in de tweede wereldoorlog werd het gebouw (de kerk werd teruggegeven aan de Benedictijnen) overgedragen aan de Universiteit van Catania.
De Universiteit van Catania begon aan een groots restauratieproject onder leiding van professor en architect Giancarlo De Carlo en werd het kloostercomplex eveneens aangepast om er de Faculteiten Letteren en Wijsbegeerte, Vreemde Talen en Literatuur in onder te brengen.
Tijdens een gegidste rondleiding loop je langs de monumentale trap,
de kloostergang met tuin omringd door portieken ondersteund door bogen en pilaren, een kleurrijke pergola, de tweede kloostergang, de universiteitsbibliotheek gehuistvest in de ondergrondse gewelven naast overblijfselen van de 16de-eeuwse fundamenten, Romeinse mozaiëken, de refter met een vloer van Siciliaans terracotta en een fresco van Giovanni Battista Pipara, de keuken en de ondergrondse gewelven gehakt uit lavasteen.
Ook de hoofdgevel van het gebouw is erg mooi omwille van de aanwezigheid van bloemmotieven, maskers, cherubijnen en nimfen.
In 2002 werd het Monasterio dei Benedittini de San Nicolo l'Arena opgenomen op de Werelderfgoedlijst van UNESCO als 'Parel van de Siciliaanse Barok'.
(Op de fotopagina kunt u nog andere foto's bekijken van Sicilië)